از ويكي‌پديا، دانشنامهٔ آزاد

الگو:شيطان‌گرايي

ستاره واژگون معروف به پنتاگرام اغلب براي نشان دادن شيطان گرايي استفاده مي‏شود.

شيطان گرايي (كلمه ي شيطان پرستي غلط مي باشد) يك حركت مكتبي، شبه مكتبي و يا فلسفي است كه هواداران آن شيطان را يك طرح و الگوي اصلي و قبل از عالم هستي ميپندارند. آنها شيطان را موجودي زنده و با چند وجه از طبيعت انسان مشترك مي‌دانند. شيطان گرايي را در گروه «راه چپ» مخالف با «راه راست» طبقه بندي مي‌كنند.^[۱] دست چپي‌ها به غني سازي روحي خود در جريان كارهاي خودشان معتقدند. و بر اين باورند كه در نهايت بايد تنها به خود جواب پس دهند. در حالي كه دست راستي‌ها غني سازي روحي خود را از طريق وقف كردن و بندگي خود در مقابل قدرتي بزرگ‌تر بدست مي‌آورند. لاوييان‌ها در واقع خدايي از جنس شيطان و يا خدايي ديگر را براي خود قائل نيستند. آنها حتي از قوانين شيطان نيز پيروي نمي‌كنند. اين جنبه اعتقادي آنها به طور مكرر به اشتباه ناديده گرفته مي‌شود و عموماً آنها را افرادي مي‌شناسند كه شيطان را به عنوان خدا پرستش مي‌كنند.^[۲]

پنداره‌اي از شيطان، اثر گوستاو دوره در كتاب بهشت گمشده، نوشته جان ميلتون

شيطان گرايي به جاي اطاعت از قوانين خدايي يا قوانين طبيعي و اخلاقي، عموماً بر پيشرفت فيزيكي خود با راهنمايي‌هاي موجودي مافوق يا قوانيني فرستاده شده تمركز دارد. به همين دليل بسياري از شيطان گرايان معاصر از باورها و گرايش‌هاي اديان گذشته اجتناب مي‌كنند و بيشتر گرايش‌هاي خودپرستانه دارند.^{[نيازمند منبع]} به گونه‌اي كه خود را در مركز هستي و قوانين طبيعي مي‌بينند و بيشتر شبيه به مكاتبي چون ماده‌گرايي و يا خودمحوري و جادومحوري هستند. به هر حال بعضي شيطان گرايان به طور داوطلبانه بعضي از قوانين اخلاقي را انتخاب مي‌كنند. اين يك جريان وارونه سازي را نشان مي‌دهد. بر اين مبنا شيطان گرايان به دو گروه اصلي شيطان گرايان فلسفي و شيطان گرايان ديني تقسيم بندي مي‌شوند. ^{[۳] [۴]}

[ويرايش] تاريخچه

مفهوم شيطان در طول قرنها مورد مكاشفه قرار گرفته‌است. شايد بتوان تاريخچه شيطان گرايي را به قرون اوليه پيدايش آدمي نسبت داد.^[۲]

موضوعي كه امروزه درباره شيطان گرايي قديمي وجود دارد و در برخي كتابها ديده مي‌شود به اين مطلب برمي‌گردد كه اصولا شيطان را كليسا به وجود آورد تا تمام بديها و پليديها را به آن نسبت دهد تا به نوعي هم خدمتي به بشريت كرده باشد و گناهان را از خود دور كند و جادوگران را نيز كه در قرون وسطا از قدرت زيادي برخوردار بودند با عنوان جادوگران سياه به عنوان پيروان شيطان معرفي كند تا هم گناهان را دفع كند و هم قدرت جادوگران را كم كند.^[۲]

[ويرايش] انواع و رويكردهاي شيطان گرايي

[ويرايش] شيطان گرايي فلسفي

اين نوع گرايش عبارت است از اينكه محور و مركز عالم انسان است‌. اين شاخه از شيطان‌گرايي به پايه‌گذاري اين فرقه به آنتوان لاوي نسبت داده مي‌شود.او كسي بود كه كليساي شيطان را تأسيس كرد (اولين سازماني كه از لغت شيطان گرايي فلسفي استفاده نمود) در نظر شيطان گرايان فلسفي، محور و مركزيت عالم هستي، خود انسان است، و بزرگترين آرزو و شرط رستگاري اين نوع از شيطان گرايان برتري و ترفيع ايشان نسبت به ديگران است. شيطان گرايان فلسفي عموماً خدايي براي پرستش قائل نمي‌دانند و به زندگي غير مادي بعد از مرگ نيز عقيده‌اي ندارند. به هرحال زندگي اين گروه از شيطان گرايان عاري از روحيه مذهبي و معنويت نيز نيست.
در نظر شيطان گرايان فلسفي، هر شخص خداي خودش است. آنها با تكيه بر عقايد انساني وابسته به دنيا، مطالب مربوط به فلسفه عقلاني را عبث مي‌شمارند و به آنها به ديد ترس از مسائل ماوراء الطبيعي مي‌نگرند و تنها به وسيله آن، يك زندگي عقيم و تنها بر مبناي “جهان واقعي” را تشكيل مي‌دهند. به طور شفافي، آموزه‌هاي شيطان گرايان فلسفي قدمتي بيشتر از كليساي لاوي دارد. اگر چه اين تصوري از شيطان است، ولي با موقعيت واقعي او تقابل دارد چرا كه اين تعاليم از آموزه‌هاي يهودي-مسيحي نشئات گرفته‌است و شيطان را بدليل خصوصياتش پليد نگاشته‌است ^[۳]

[ويرايش] شيطان‌گرايي لاويي

اين نوع از شيطان گرايي بر مبناي فلسفهٔ آنتوان‌لاوي كه در كتاب انجيل شيطان تشكيل شده‌است. لاوي موسس كليساي شيطان بود و تحت تأثير نوشته‌هاي نيچه، آليستر كرالي، اين رند، ماركي دو ساد، ويندهام لويس، چارلز داروين، آمبروس بيرس، مارك تواين و بسياري ديگر بوده‌است. شيطان در نظر لاوي موجودي مثبت بوده در حالي كه تعاليم خداجويانه كليساها را مورد تمسخر قرار داده و به مسائل جهان مادي نيز اعتنايي ندارد.يك شيطان گراي لاويي، خود را خداي خود مي‌داند، آيين مذهبي اين گروه از شيطان گرايان بيشتر شبيه به فلسفه ميجيك كراولي با ديدي جلو برنده به سمت شيطان‌گرايي است. يك شيطان گراي لاويي مدعي آن است كه كساني كه خودشان را با شيطان‌گرايي هم رديف مي‌دانند بايد به طرز فكر گروهي خواص وفادار نباشند و آنها را از لحاظ اخلاقي قبول نداشته باشند. و در ازاي آن گرايش‌هاي انفرادي داشته باشند و من تبع بايد به طور دائمي يك سر و گردن بالاتر از كساني باشند كه خود را از لحاظ اخلاقي، قوي مي‌دانند و در بشر دوستي خود، بدون تامل عمل كنند^[۲]

[ويرايش] شيطان‌گرايي ديني

اين نوع شيطان‌گرايي شبيه شيطان‌گرايي آنتون لاوي است اما با اين تفاوت كه در اين نوع شيطان گونه‌اي جنبه خدايي و متافيزيكي دارد و اين جنبه برداشته شده از اديان ابراهيمي ، افسانه‌ها ، آيين‌هاي متفاوت و يا صرفا ساخته شده ذهن پيروان آن مي‌باشد.^[۴]

[ويرايش] شرپرستان

اين فرقه از شيطان گرايان، به دوران تفتيش عقايد مذهبي از طرف كليسا مربوط مي‌شوند. اين نوع شيطان گرايان معمولاً متهم هستند كه به اعمالي از قبيل «خوردن نوزادان»، «كشتن گوسفندان»، «قرباني كردن دختران باكره» و «نفرت از مسيحيان» هستند كه اكثر اين اعمال را روحانيون مذهبي به آن ها نسبت داده اند تا چهره ي آنان بد نشان داده شود. اين طرز فكر در كتاب «ماليوس ماليفيكاروم» دسته بندي شده‌است.]كتابي كه در دوران تفتيش عقايد توسط كليسا (۱۴۹۰) تاليف شد و در واقع هرگز به طور رسمي مورد استفاده قرار نگرفت، كتاب حاوي مطالب خرافي از جن گيري و جادوگري و مطالبي از اين دست است. ترجمه لغوي نام كتاب پتك جادوگران است.

[ويرايش] فلسفه شيطاني

شيطان در ۹ جمله شيطاني منسب به لاوي خلاصه مي‌شود:

1. شيطان مي‌گويد دست و دلبازي كردن بجاي خساست.
2. شيطان مي‌گويد زندگي حياتي بجاي نقشه خيالي و موهومي روحاني.
3. شيطان مي‌گويد دانش معصوم بجاي فريب دادن رياكارانه خود.
4. شيطان مي‌گويد محبت كردن به كساني كه لياقت آن را دارند بجاي عشق ورزيدن به نمك نشناسان.
5. شيطان مي‌گويد انتقام و خونخواهي كردن بجاي برگرداندن صورت. (اشاره به تعاليم مسيحيت كه مي‌گويد هرگاه برادري به تو سيلي زد، آن طرف صورتت را جلو بياور تا ضربه‌اي به طرف ديگر بزند)
6. شيطان مي‌گويد مسئوليت پذيري در مقابل مسئوليت پذيران بجاي نگران بودن خون آشام‌هاي غير مادي
7. شيطان مي‌گويد انسان مانند ديگر حيوانات است، گاهي بهتر ولي اغلب بدتر از آنهايي است كه روي چهار پا راه مي‌روند، بدليل آنكه انسان داراي خداي روحاني و پيشرفت‌هاي روشنفكرانه، او را پست‌ترين حيوانات ساخته‌است.
8. شيطان بيشتر آن چيزهايي كه گناه شناخته مي‌شوند را ارائه مي‌دهد، چون كه تمام آنها به يك لذت و خوشنودي فيزيكي، رواني يا احساسي منجر مي‌شوند.
9. شيطان بهترين دوست كليساست چرا كه در ميان تمام اين سالها وجود شيطان دليل ماندگاري كليساها است.^{[۵] [۲]}

و در مقايسه با اين جملات، لاوي ۹ گناه شيطاني را نيز نام برده‌است :
حماقت، ادعا و تظاهر، نفس گرايي (انتظار بازپس گرفتن از ديگران، آنچه به آنها داده‌ايد)، خود را فريب دادن، پيروي از رسوم و عقايد ديگران، روشن بيني ناكافي، فراموش كردن ارتدكسي گذشته (به طور مثال، قبول كردن چيزي قديمي در بسته بندي جديد، به عنوان نو)، غرور و افتخار بي حاصل (مانند غروري كه هدف شخصي را از درون مي‌پوساند) و كمبود محسنات. ^{[۲] [۶]}

لاوي ۱۱ قانون شيطاني را نيز وضع كرد، كه در حالي كه نظام نامه‌اي اخلاقي نيست، ولي راهنمايي‌هاي كلي براي زندگي شيطان‌گرايي را ارائه كرده‌است :

1. هرگز نظراتت را قبل از آنكه از تو بپرسند بازگو نكن.
2. هرگز مشكلاتت را قبل از آنكه مطمئن شوي ديگران ميخواهند آن را بشنوند بازگو نكن.
3. وقتي مهمان كسي هستي، به او احترام بگذار و در غير اين صورت هرگز آنجا نرو.
4. اگر مهمانت مزاحم تو است، با او بدون شفقت و با بيرحمي رفتار كن.
5. هرگز قبل از آنكه علامتي از طرف مقابلت نديده‌اي به او پيشنهاد نزديكي جنسي نده.
6. هرگز چيزي را كه متعلق به تو نيست برندار، مگر آنكه داشتن آن براي كس ديگري سخت است و از تو ميخواهد آن را بگيري.
7. اگر از جادو به طور موفقيت آميزي براي كسب خواسته هايد استفاده كرده‌اي قدرت آن را اعتراف كن. اگر پس از بدست آوردن خواسته‌هايت قدرت جادو را نفي كني، تمام آنچه بدست آوردي را از دست خواهي داد.
8. هرگز از چيزي كه نميخواهي در معرض آن باشي شكايت نكن.
9. كودكان را آزار نده.
10. حيوانات -غير انسان- را آزار نده مگر آنكه مورد حمله قرار گرفته‌اي يا براي شكارشان.
11. وقتي در سرزميني آزاد قدم بر ميداري، كسي را آزار نده، اگر كسي تو را مورد آزار قرار داد، از او بخواه كه ادامه ندهد. اگر ادامه داد، نابودش كن.